Spojrzałem na nią.

„Pakowanie na co?”

„Wyprowadzić się.”

Myślałem, że żartuje.

Nie była.

„Masz już osiemnaście lat” – kontynuowała. „I potrzebuję tego pokoju”.

Poczułem chłód w całym ciele.

„Dokąd się wyprowadzić? Tata wyjechał dopiero trzy tygodnie temu”.

„Właśnie dlatego to musi się stać”.

Skrzyżowała ramiona.

„Eric wprowadza się w ten weekend. Potrzebuje miejsca, żeby pochować swoje rzeczy.”

Spojrzałem na nią.

„Eric?”

„Mój chłopak.”

Ścisnęłam komodę, którą tata odnowił dla mnie, gdy miałam czternaście lat.

„Twój chłopak?”

Wyraz twarzy Margaret stwardniał.

„Tata zmarł trzy tygodnie temu. Jak to możliwe, że już masz chłopaka?”

Uprzejma maska, którą nosiła przez lata, zniknęła w jednej chwili.

„Twojego ojca już nie ma” – warknęła. „Mam czterdzieści trzy lata. Jestem jeszcze młoda. Nie zamierzam spędzić reszty życia ubrana na czarno tylko po to, żebyś czuła się komfortowo”.

Nie mogłem uwierzyć, że patrzę na tę samą kobietę, której ufał tata.

Na koniec powiedziałem:

„Wyjdę. Daj mi tylko czas, żebym znalazł jakieś miejsce do spania.”

“Dobry.”

Podniosła jeden z worków na śmieci i pchnęła go w moją stronę.

„Zacznij od szafy.”

Potem wyszła.

Tego wieczoru zamknąłem się w łazience i zadzwoniłem do Naomi.

Odpowiedziała niemal natychmiast.

„Czy mogę spać na twojej kanapie?”

Zapadła cisza.

Potem jej głos złagodniał.

„Jak długo?”

„Nie wiem. Może tydzień. Coś wymyślę.”

“Co się stało?”

„Margaret chce, żebym wyszedł.”

„Ona co?”

„Jej chłopak się wprowadza.”

„Emilia.”

“Ja wiem.”

„Ona nie może tego zrobić. Twój tata zmarł trzy tygodnie temu”.

„Wygląda na to, że może.”

Słyszałem, jak Naomi porusza się po drugiej stronie.

„Wpadnij jutro po zajęciach. Zabierz ze sobą wszystko, co zmieści się w walizce. Moja mama pomoże, jeśli będziesz potrzebował podwózki.”

„Nie chcę sprawiać problemów.”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!