„Sprawdzanie obecności moli.”

„W mojej szafie?”

Spojrzała na sukienkę.

„Twoja matka na pewno nie chciałaby, żeby jej praca została zniszczona”.

„Nie mów o mojej matce”.

Jej uśmiech się zmienił.

„Naprawdę myślisz, że jesteś jej małym zastępstwem, prawda?”

Kazałem jej wyjść.

Tej nocy opowiedziałem tacie, co się wydarzyło.

Zamiast mnie bronić, powiedział, że Shirley próbowała pomóc.

„Ona też straciła Kathy”.

„Straciła przyjaciółkę. Ja straciłam matkę”.

Tata wyglądał na wyczerpanego.

„Nie mogę tego zrobić dzisiaj wieczorem”.

To był moment, w którym zrozumiałam, że nie mogę już liczyć na to, że ochroni to, co dla mnie ważne.

Dwa tygodnie przed balem maturalnym jeden z własnoręcznie zrobionych przez mamę kwiatów odpadł od dekoltu.

Płakałam bardziej, niż na to zasługiwała, bo miałam wrażenie, że kolejna część jej osoby znika.

Gary zawiózł mnie do zakładu krawieckiego należącego do pani Howard.

Kiedy wyjaśniłam, że moja matka uszyła tę sukienkę przed śmiercią, pani Howard obiecała, że ​​będzie przy tym niezwykle ostrożna.

Potem, przyglądając się ściegom, nagle ucichła.

„Czy ktoś jeszcze przyniósł tu tę sukienkę?”

“NIE.”

„Może zdjęcia?”

Poczułem ucisk w żołądku.

Pani Howard wyjaśniła, że ​​miesiąc wcześniej do jej sklepu przyszła kobieta z dokładnymi zdjęciami sukienki niemal identycznej z moją.

Chciała mieć dokładną kopię gotową przed balem maturalnym.

Pani Howard odmówiła.

„Jak ona wyglądała?” zapytał Gary.

„Wysoka. Blondynka. Około czterdziestu pięciu lat. Droga torebka. Bardzo niecierpliwa.”

Nie musiałam wypowiadać imienia Shirley.

Wszyscy wiedzieliśmy.

Następnie pani Howard podniosła wewnętrzną podszewkę sukienki mamy.

Drobną niebieską nitką napisana była pojedyncza litera.

K.

Kathy.

Mama podpisała swoją pracę.

Dotknęłam małej niebieskiej literki i rozpłakałam się.

Teraz wiedziałem, co Shirley planowała.

Ale nie miałem pojęcia, jak okrutna zamierzała być.

CZĘŚĆ 2 — NOC, W KTÓRĄ PRÓBOWAŁA WYMAZAĆ MAMĘ

Nadeszła noc balu maturalnego.

Prawie zostałem w domu.

Zamiast tego stanęłam przed lustrem w sypialni, ubrana w brudnoróżową sukienkę mamy.

Przez chwilę widziałem jej twarz w swojej.

Następnie dotknęłam niebieskiego K ukrytego pod podszewką.

„Nie zniknę, mamo.”

Na dole tata spojrzał w górę i zamarł.

„Wyglądasz zupełnie jak twoja matka.”

Przez sekundę myślałem, że w końcu zrozumiał.

Wtedy z kuchni zadzwoniła Shirley.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!