Przeczytała list przy kuchennym stole.
Kiedy skończyła, ostrożnie odłożyła go.
„Tata napisał to trzy lata temu?”
„Zanim zachorował.”
Karen spojrzała na mnie.
„Zawsze był sobą, mamo.”
„Wiem. Mam na myśli to, zanim stracił zdolność planowania takich rzeczy.”
Spojrzała jeszcze raz na strony.
„Widział, co się stało z ciocią Patricią”.
„On o niej pisał.”
Karen skinęła głową.
„Mówił też o tym do mnie. Powiedział, że nikt nie zwracał uwagi na osobę sprawującą opiekę.”
Potem zauważyła sekcję finansową.
„Napisał ci prawdziwy plan finansowy?”
“Tak.”
Prawie się uśmiechnęła.
„Oczywiście, że tak.”
Potem stała się poważna.
„Czy nadal chcesz, żeby tata poszedł do ośrodka?”
Zastanowiłem się nad tym.
“Nie wiem.”
To była pierwsza szczera odpowiedź, jakiej udzieliłem komukolwiek od dłuższego czasu.
„Wiem, że nie mogę tego robić dalej sama”.
„Nie musisz.”
„Karen, masz własną rodzinę.”
„Mam też rodziców.”
Pochyliła się do przodu.
„Te rzeczy nie konkurują ze sobą”.
Potem powiedziała coś jeszcze mocniejszego.
„Próbowałem pomóc przez dwa lata. Ciągle mi mówiłeś, że wszystko u ciebie w porządku”.
Spojrzałem w dół.
„Schudłaś dwanaście funtów, mamo.”
“Ja wiem.”
„Przestałeś jeść.”
“Ja wiem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
