Słaby szelest.

Potem usłyszałem coś, co przypominało stłumione pociągnięcie nosem.

Zacisnąłem mocniej uścisk.

„Halo?” zawołałem.

Brak odpowiedzi.

Powoli podniosłem pokrywę.

I zamarł.

W środku kucały dwie przerażone dziewczynki, wpatrując się we mnie wielkimi, przestraszonymi oczami.

Wyglądali jak bliźniaki i nie mogli mieć więcej niż trzy lata.

Mieli takie same ciemne loki, okrągłe policzki i ogromne brązowe oczy.

Jeden miał na sobie żółtą koszulkę z wyblakłym motylem. Drugi miał na sobie różową koszulkę i niedopasowane skarpetki.

Ich kolana były brudne, a jednej z dziewcząt drżała dolna warga.

Przez chwilę myślałem, że bawią się w chowanego.

Uśmiechnęłam się i złagodziłam swój głos.

„Co wy tam robicie?” – zapytałem. „Nie da się schować w koszu na śmieci. To obrzydliwe. Jeśli bawicie się w chowanego, to znajdźmy wam lepszą kryjówkę”.

Żaden z nich się nie uśmiechnął.

Patrzyli tylko na mnie, przestraszeni i niepewni.

W końcu ktoś wyszeptał.

„Nie bawimy się” – wyszeptała. „Po prostu się chowamy”.

Spojrzała w stronę sąsiedniego domu, zanim znów spojrzała na mnie.

„Proszę, nie mów mu, że tu jesteśmy”.

Dreszcz przeszedł mnie po plecach.

Nieznacznie opuściłem pokrywę, na tyle, by zasłonić widok osobom z przeciwnej strony ulicy.

„Przed kim się ukrywasz?” – zapytałem cicho.

Dziewczyna ubrana na żółto przyłożyła palec do ust.

Jej siostra zaczęła cicho płakać.

Spojrzałem w stronę sąsiedniego domu.

Wszystkie zasłony były zasunięte.

„Dobrze” – mruknęłam. „Nie musisz mi jeszcze mówić. Ale nie możesz tu zostać”.

Dziewczyna w różu szybko pokręciła głową.

„Nie ma domu.”

„Nie twój dom” – obiecałem. „Mój”.

Obie dziewczyny spojrzały na mnie.

Podniosłem pokrywę i sięgnąłem w dół.

„Chodź. Pomogę ci.”

Wymienili spojrzenia, zdecydowanie zbyt poważne jak na tak młode dzieci.

W końcu dziewczyna ubrana na żółto wyciągnęła rękę.

Była lżejsza niż się spodziewałem.

Najpierw ją wyciągnąłem, potem jej siostrę.

Oboje natychmiast owinęli ramiona wokół moich nóg.

Ich palce tak mocno ścisnęły moje dżinsy, że poczułem, jak drżą.

„Mam na imię Carla” – powiedziałem. „A ty?”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!