Po prostu wyjąłem telefon, wyszedłem na korytarz i wykonałem jedną cichą rozmowę.
„Zacznij teraz” – powiedziałem.
Pięć minut później światła reflektorów zalały ich okna.
A uśmiech Daniela zniknął.
Część 2
Daniel spojrzał w przednie okna. „Kto to?”
Spokojnie wróciłam do kuchni. „Ludzie, których powinnaś była szanować przed dzisiejszym wieczorem”.
Margaret prychnęła. „Próbujesz nas nastraszyć? W naszym własnym domu?”
Prawie się uśmiechnąłem. „To jest właśnie najciekawsze”.
Daniel zacisnął szczękę. „Co to znaczy?”
Emily patrzyła to na nas, zdezorientowana i drżąca.
Zdjąłem płaszcz i narzuciłem go jej na ramiona. Jej skóra była lodowata.
„Tato, proszę” – wyszeptała. „Nie pogarszaj sytuacji”.
„Tak cię nauczyli mówić” – mruknęłam. „Ale dziś wieczorem będzie lepiej”.
Zadzwonił dzwonek do drzwi.
Daniel wpadł na korytarz. „Nikt nie wchodzi, dopóki ja mu nie pozwolę!”
Otworzył drzwi, gotowy do użycia siły. Na ganku stały trzy osoby: mój prawnik, prywatny detektyw i zastępca szeryfa z teczką.
Daniel cofnął się. „Co to, do cholery, jest?”
Moja prawniczka, Claire Donovan, weszła pierwsza. Miała na sobie czarny płaszcz, wysokie obcasy i spokojny wyraz twarzy kobiety, która przed śniadaniem rozwalała głośniejszych mężczyzn.
„Daniel Whitman?” zapytała.
Nadął się. „Kto pyta?”
„Prawny przedstawiciel Roberta Hale’a”.
Margaret mrugnęła. „Robert Hale?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
