CZĘŚĆ 3

Piątej nocy Daniel w końcu zadzwonił.

W jego głosie słychać było samozadowolenie.

„Skończyłaś już z tym swoim małym napadem złości?”

Spojrzałem na Noaha śpiącego bezpiecznie w ramionach mojej matki.

Wtedy odpowiedziałem.

„Danielu” – powiedziałem spokojnie – „słuchaj uważnie”.

Zaśmiał się. „Nie. Ty posłuchaj. Jutro wracasz do domu”.

„Nie” – powiedziałem. „Nie jestem”.

Cisza.

„Dom nie jest twój” – kontynuowałem. „Należy do mojego rodzinnego funduszu powierniczego. Dziś rano ty i twoja matka dostaliście nakaz opuszczenia lokalu”.

Jego oddech się zmienił.

„O czym mówisz?”

„Dom, który kupiłeś, jak mówiłeś wszystkim? Nie kupiłeś. Mój fundusz powierniczy kupił go przed naszym ślubem. Pozwoliłam ci tam mieszkać, bo byłeś moim mężem. To pozwolenie się skończyło”.

Zaklął. „Nie możesz tego zrobić”.

„Już to zrobiłem.”

Za nim Patricia warknęła: „Co ona mówi?”

„Włącz głośnik” – powiedziałem.

Daniel zawahał się.

„Proszę włączyć głośnik, albo mój prawnik wyjaśni mi wszystko jutro”.

Kliknięcie.

Głos Patricii był ostry i nerwowy.

„Ty rozpieszczona mała czarownico. Myślisz, że twoja matka nas przeraża?”

„Nie” – powiedziałem. „Myślę, że zajmie się tym wydział ds. oszustw”.

Daniel zamilkł.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!