Julianne przesunęła klucze po stole nie dlatego, że się poddała, ale dlatego, że już rozumiała zakończenie.
„Co się teraz stanie?” zapytał.
„To zależy od tego, czy pani Vale zdecyduje się na egzekwowanie klauzuli rozwiązania umowy”.
Marcus spojrzał na oprawione zdjęcie na swoim biurku. Było stare, zrobione lata temu, zanim wszystko zgniło. Julianne siedziała na kocu piknikowym z Emmą jako niemowlęciem na kolanach. Marcus stał za nimi, uśmiechając się i kładąc rękę na ramieniu Julianne.
Zastanawiał się, kiedy jego dłoń przestała być dotykiem i stała się ciężarem.
„Marcus?” zapytał prawnik.
„Słyszałem cię.”
Ale nie myślał już o apartamencie.
Myślał o wszystkich rzeczach, które uważał za swoje, po prostu dlatego, że nikt mu tego nie zakwestionował.
Tego wieczoru, po drugiej stronie oceanu, Julianne otrzymała e-mail z biura fundacji.
Temat: Przegląd zajętości nieruchomości Henderson
Otworzyła ją, podczas gdy dziewczynki kolorowały przy stole.
Wiadomość była krótka, formalna i oczekiwana. Rozwód spowodował konieczność przeprowadzenia kontroli stanu zajętości mieszkania. Julianne miała prawo udzielić Marcusowi tymczasowego przedłużenia, zażądać czynszu rynkowego lub odzyskać nieruchomość w ciągu dziewięćdziesięciu dni.
Amara, która przygotowywała herbatę, zobaczyła wyraz twarzy Julianne.
“Co to jest?”
„Apartament.”
„Ach.”
Julianne zamknęła laptopa.
„Miesiąc temu myślałem, że to da mi satysfakcję”.
“I?”
„To po prostu smutne.”
Amara postawiła obok siebie kubek.
„Smutny nie znaczy zły.”
Julianne skinęła głową.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
