Po 26 latach małżeństwa postanowiłam znowu pójść na randkę… ale kiedy zobaczyłam, jak się pojawił, od razu powiedziałam: „Do widzenia.”

— Dobranoc, Viktor.

I zamknęłam drzwi.

Stał na korytarzu jeszcze prawie minutę.

Potem usłyszałam, jak jego kroki się oddalają.

Wróciłam do stołu.

Dwa talerze.

Dwa kieliszki.

Dwa krzesła.

Przez chwilę pomyślałam, że może zrobiłam coś głupiego.

Może moje przyjaciółki miały rację.

Może mając 54 lata, nie powinno się już oczekiwać tego samego, czego oczekiwało się w wieku 25 lat.

Potem wzięłam drugi talerz i odłożyłam go z powrotem do szafki.

Nalałam sobie kieliszek wina.

Nie zgasiłam świec.

I usiadłam sama przy pięknie nakrytym stole, który przygotowałam.

Ale tego wieczoru nie czułam się samotna.

Kilka dni później jedna z sąsiadek powiedziała mi, że Viktor opowiada po całym bloku, że jestem zbyt wyniosłą kobietą.

Że czekam na jakiegoś „księcia z bajki”.

Że z takim podejściem zostanę sama do końca życia.

Tylko się uśmiechnęłam.

Bo jednego jestem absolutnie pewna.