„On wie.”
„Co wie?”
„Że coś się zmieniło.”
Wydawało się, że pokój przechylił się na bok, gdy usłyszał to zdanie.
„Skąd mógł wiedzieć?”
Vincent ponownie otworzył oczy.
„Bo Marco nie odwiedza. On dokonuje inspekcji.”
Pomyślałam o kwiatach, które przynosił co tydzień. O ostrożnych pytaniach. O dłoni na ramieniu Vincenta.
„Wydawał się oddany”.
„Tak” – powiedział Vincent. „Do rezultatów”.
Nie podobało mi się, jak wiarygodnie to brzmiało.
„Co się wydarzyło tej nocy, kiedy zostałeś postrzelony?”
Jego wzrok powędrował w stronę okna.
Przez dłuższą chwilę milczał.
Kiedy przemówił, w jego głosie nie było śladu humoru.
„Miało się odbyć spotkanie. Prywatne. Jakiś człowiek chciał się wycofać z niekorzystnej umowy. Poszedłem, bo mój ojciec złożył obietnice przed śmiercią, a niektóre długi nie są umarzane”.
Zatrzymał się, by zebrać siły.
„Marco znał trasę. Tylko Marco.”
Burza, która towarzyszyła mu w nocy, gdy się obudził, znów dała o sobie znać, choć niebo na zewnątrz było czyste.
„Myślisz, że dał to komuś?”
„Wiem, że tak zrobił.”
“Dlaczego?”
Vincent zacisnął usta.
„Ponieważ wyjeżdżałem.”
Odpowiedź mnie zaskoczyła.
„Zostawić co?”
Wtedy spojrzał na mnie.
„Całość.”
Nie mówiłem.
Słynny Vincent Romano, budzący strach szef Chicago, leżący w szpitalnym łóżku, zbyt słaby, by siedzieć bez pomocy, powiedział mi, że próbował odejść.
„Nie rozumiem” – powiedziałem.
„Nikt tego nie zrobił”.
„Z biznesu?”
„Z tej części, która sprawiała, że mężczyźni szeptali na korytarzach”. Jego wzrok utkwił we mnie. „Mój ojciec zbudował coś brzydkiego i nazwał to ochroną. Odziedziczyłem to, zanim byłem wystarczająco dorosły, by wiedzieć, że dziedziczenie może być klatką”.
W jego głosie nie było śladu litości nad sobą.
Tylko wyczerpanie.
„Spędziłem lata, starając się to uciszyć” – kontynuował. „Przelewałem pieniądze do legalnych firm. Zrywałem więzi. Wykupywałem ludzi zamiast pogrążać ich w długach. Niektórzy mężczyźni lubili stare metody. Marco najbardziej.”
„Ale on jest twoim bratem.”
Vincent odwrócił wzrok.
„To nigdy nikogo nie powstrzymało przed pragnieniem zdobycia korony”.
Słowa te zapadły nam w pamięć.
Chciałem wiedzieć, ile w tym prawdy. Chciałem zapytać, co zrobił, czego żałuje, jaki człowiek próbuje wyjść z ciemności dopiero po tym, jak nauczył się w niej przetrwać.
Ale jego twarz zbladła.
„To wystarczy na dziś” – powiedziałem.
“NIE.”
“Tak.”
Spojrzał na mnie w sposób, który zapewne kiedyś skłonił dorosłych mężczyzn do ponownego rozważenia swoich życiowych wyborów.
Patrząc na niego z łóżka szpitalnego, sprawiał jedynie wrażenie upartego i zmęczonego.
„Potrzebujesz odpoczynku.”
„Potrzebuję telefonu.”
„Absolutnie nie.”
„Claire.”
“NIE.”
„Nie wiesz, co się dzieje.”
„Wiem, że ledwo potrafisz utrzymać kubek przez dziesięć sekund. Niczego nie będziesz organizować z tego łóżka”.
Jego brwi lekko się uniosły.
„Orkiestracja?”
„Wydajesz się być człowiekiem, który lubi dyrygować.”
Na sekundę w jego oczach pojawiło się rozbawienie.
Potem zniknęło.
„Jeśli Marco przejmie kontrolę, zanim zdążę porozmawiać z odpowiednimi ludźmi, inni ucierpią”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
