Do Raymonda Mercera. Nie potrafiem się poruszyć.
Zabezpieczenie na mnie ze smutnym uśmiechem. – Przepraszam, synu.
Cofnąłem się o krok. — Ty żyjesz…
— Musiałem to zrobić, jeśli nie żyję.
— Dlaczego? Jego wzrok powędrował za mnie, w stronę parkingu. — Ponieważ cię obserwują.
Agentka nagle uniesiona. Zaogrodzenie dotyczy świateł samochodów.
Przez bramę wjeżdżały trzy czarne SUV-y. Jeden z nich się zatrzymał.
Otworzyły się drzwi zewnętrzne. Wysiadła Celeste.
Moja żona wypływa prosto na mnie, po czym wyjęła coś spod płaszcza.
To nie była broń. Trzymałem fotografię. Podejdź do niej, możesz ją zabrać.
Najprawdopodobniej ojciec jest obok drugiego płci męskiej. Mój ojciec. ja.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
