Nie oznacza to jednak, że quiz jest bezwartościowy jako rozrywka. Może on zapoczątkować rozmowę o pierwszym wrażeniu i ujawnić, na które sygnały zwracają uwagę uczestnicy. Jedna osoba może skupić się na oczach dziecka, inna na jego ubranku, a jeszcze inna na postawie. Porównywanie argumentów może być ciekawsze niż domniemana poprawna odpowiedź.
Test ujawnia również stereotypy płciowe nabyte w dzieciństwie. Ludzie mogą kojarzyć dziewczętom delikatność, spokój, określone kolory lub rysy twarzy, nawet jeśli cechy te nie dostarczają wiarygodnych informacji. Uświadomienie sobie tego nawyku może zachęcić do bardziej wnikliwego przemyślenia założeń stosowanych wobec prawdziwych dzieci.
Media społecznościowe sprzyjają szybkim, wizualnym i łatwym do udostępnienia wyzwaniom. Trudny akademicki inwentarz osobowości nie wywołałby takiego samego zaangażowania. Cztery zdjęcia i obietnica samopoznania zachęcają do natychmiastowego zaangażowania, przyjacielskiej dyskusji i udostępniania.
Problemy pojawiają się tylko wtedy, gdy rozrywka jest przedstawiana jako diagnoza lub dowód. Quiz wirusowy nie jest w stanie określić zdrowia psychicznego, zgodności, inteligencji ani charakteru. Ludzie nie powinni podejmować ważnych decyzji dotyczących siebie lub innych na podstawie takich wyników.
Jeśli wybrałeś dziecko numer dwa, dopasowałeś odpowiedź powszechnie podawaną do obrazka. Jeśli wybrałeś inne dziecko, różnica nie ujawnia wady. Prawdziwa lekcja jest taka, że ludzie szybko tworzą znaczenie w warunkach niepewności. Ciesz się rozwiązywaniem zagadki, porównaj swoje rozumowanie i potraktuj opisy osobowości jako zabawną opowieść, a nie naukę.
Z tego punktu widzenia ćwiczenie to najlepiej sprawdza się jako rozmowa, a nie klasyfikacja. Ludzie mogą porównywać swoje obserwacje i pytać, jakie założenia nimi kierowały. Jedynym rozsądnym wnioskiem jest to, że niejednoznaczne zdjęcie nie może ujawnić płci dziecka ani stworzyć klinicznego portretu osoby oglądającej.
Warto o tym pamiętać.
