Nadeszła nowa wiadomość.
Serce zabiło mu mocniej.
Czy to była Marina?
„Zapomniałem ci powiedzieć. Jedzenie Barsika jest w górnej szafce. Proszę, nakarm go”.
Anton uśmiechnął się przez łzy.
Wciąż pamiętała ich kota.
Może nie wszystko stracone.
„Nakarmię go. Marina, bardzo mi przykro. Za wszystko”.
„Wiem. Ale samo przepraszanie nie wystarczy, Anton. Muszę zobaczyć działanie”.
„Rozumiem. Udowodnię ci to”.
„Zobaczymy”.
Nie nadeszły żadne kolejne wiadomości.
Anton poszedł nakarmić kota, który ocierał się o jego nogi i miauczał.
Barsik też tęsknił za swoją panią.
„Wróci” – powiedział Anton do kota. „Musi wrócić. Wszystko naprawię”.
Kot spojrzał na niego sceptycznie, zanim schował głowę do miski.
Anton wrócił do sypialni i wziął obrączkę ślubną żony.
To była mała złota obrączka, którą wsunął jej na palec pięć lat wcześniej, obiecując, że będzie ją kochał i chronił.
Chronił.
Przed wszystkim i wszystkimi.
Nawet przed własną matką.
Nie był w stanie dotrzymać tej obietnicy.
Ale nie było za późno, żeby zacząć.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
