Inna część poczuła ulgę.
Ponieważ ukrywanie przed nim chłopców nigdy nie wydawało się do końca sprawiedliwe.
Być może konieczne.
Ale to niesprawiedliwe.
Pamiętała, jak sama dowiedziała się w klinice w Albany, że jest w ciąży.
Pamiętała, jak cicho płakała w łazience motelu, gdy poranne mdłości dawały jej się we znaki.
Pamiętała, że podczas badania USG słyszała bicie dwóch serc i zrozumiała, że będzie wychowywać bliźnięta bez partnera.
Nathan nic z tego nie widział.
A jednak…
Pod całym tym bólem wciąż pozostawała niebezpieczna prawda.
Nigdy całkowicie nie przestała go kochać.
To ją najbardziej przestraszyło.
Trzy dni później Nathan bez ostrzeżenia pojawił się przed jej domem.
Emily prawie upuściła torbę z zakupami, gdy go zobaczyła stojącego przy nabrzeżu.
Chłopcy byli w pobliżu i zbierali muszle.
Nathan wyglądał na zdenerwowanego.
Naprawdę zdenerwowany.
Prezes firmy, miliarder i założyciel, który kiedyś z łatwością zasiadał w zarządach, teraz wydawał się niepewny, jaką pozycję zająć.
„Jak nas znalazłeś?” – zapytała ostrożnie Emily.
Podniósł złożoną kartkę papieru.
„Jeden z pracowników hotelu rozpoznał numer rejestracyjny twojego samochodu.”
Emily westchnęła.
“Oczywiście.”
„Przepraszam, że pojawiłem się bez zapowiedzi.”
„Mimo wszystko to zrobiłeś.”
Przyjął naganę w milczeniu.
„Przyniosłem coś.”
Nathan ruszył w stronę ganku, niosąc dwie małe torby z prezentami.
Chłopcy zauważyli go natychmiast.
„Mamo!” krzyknął Ethan. „To hotelarz!”
Nathan uśmiechnął się niezręcznie.
„Ten hotelarz?”
„Wyglądałeś na smutnego” – wyjaśnił poważnie Elliot.
Nathan naprawdę się roześmiał.
Emily nie podobał się dźwięk, który tak mocno na nią oddziaływał.
Chłopcy podeszli bliżej, zachowując ostrożność.
Nathan uklęknął.
„Przywiozłem książki o dinozaurach.”
Obaj chłopcy dramatycznie sapnęli.
Emily skrzyżowała ramiona.
„Już ich przekupujesz?”
Nathan spojrzał na nią.
„Nie. Próbuję spotkać się z synami.”
Szczerość w jego głosie nieco ją złagodziła, mimo że nie była tego świadoma.
Chłopcy z ekscytacją rzucili się do toreb.
W ciągu kilku sekund siedzieli już na podłodze ganku i przewracali jasne strony.
Nathan patrzył na nich, jakby był świadkiem czegoś świętego.
Emily zauważyła lekkie drżenie jego rąk.
„Oni kochają książki” – przyznała cicho.
„Pamiętam.”
To zdanie ją zaskoczyło.
Nathan spojrzał w stronę morza.
„Kiedyś czytałeś co wieczór przed snem.”
Emily szybko odwróciła wzrok.
Niebezpieczny grunt.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
