Trenerka cheerleaderek powiedziała, że ​​„nie jestem dokładnie taka, jakiej oczekiwała drużyna” z powodu mojej wagi – gdy usłyszała to nasza starsza woźna szkolna, poprosiła mnie, żebym spotkała się z nią za szkołą o 6 rano następnego ranka

Pani Christina obserwowała mnie przez niecałe dwie minuty, zanim doszła do wniosku, że moje ciało jest „nieodpowiednie” dla jej drużyny. Wyszedłem z przekonaniem, że zawiodłem moją zmarłą matkę. Wtedy szkolny woźny znalazł mnie przy gablocie z pucharami, poprosił, żebym spotkał się z nią przed wschodem słońca i obiecał, że wkrótce zrozumiem dlaczego.

Próba trwała jedną minutę i 43 sekundy.

Wiem to, bo zegar nad drzwiami siłowni wskazywał godzinę 4:16, kiedy pani Christina zadzwoniła pod mój numer.

Gdy odłożyła notes, była godzina 4:18.

Próba trwała jedną minutę i 43 sekundy.

„To wystarczy, Ewo.”

Z głośników nadal wydobywała się muzyka, jasna i radosna, co sprawiało, że zatrzymanie się było jeszcze gorsze.

Powoli opuściłem ramiona.

Wokół sali gimnastycznej 16 dziewcząt czekało na trybunach w identycznych spodenkach i białych trampkach. Kilka z nich już wystąpiło. Reszta trzymała przy udach karteczki z numerami.

„To wystarczy, Ewo.”