Nathaniel złapał mnie, zanim upadłem na podłogę.
„Straż pożarna twierdzi, że mieszkanie było puste” – kontynuował pan Benson. „Nie znaleziono żadnych ciał”.
„A gdzie ona jest?” – krzyknąłem.
Nikt nie odpowiedział.
Pracownik ochrony wbiegł do biura z tabletem.
„Znaleźliśmy nagranie z monitoringu na Aldridge Street.”
Położył go na biurku.
Na nagraniu widać ławkę autobusową, na której znalazłem portfel.
Na początku chodnik był pusty.
Potem pojawił się mężczyzna w szarym płaszczu.
Położył portfel pod ławką i spojrzał prosto w kamerę.
Zatrzymałem oddech.
Blizna tam była.
Podobnie jak ciemne włosy i krzywy uśmiech.
Nathaniel chwycił się krawędzi biurka.
„To niemożliwe.”
Mężczyzna wyglądał dokładnie tak samo jak młodsza postać na zdjęciu.
Podobnie jak Daniel Graves.
Ale starszy.
Żywy.
Nagrywanie było kontynuowane.
Poczekał, aż podejdę do ławki, po czym odwrócił się i podszedł do czarnego samochodu.
Zanim wszedł do środka, podniósł twarz w stronę kamery i przemówił.
Nie było słychać żadnego dźwięku, ale Nathaniel czytał z ruchu warg brata.
Wyszeptał te słowa głośno.
„Powiedz Ruby, że mi przykro.”
Potem nagranie się skończyło.
Nathaniel wpatrywał się w pusty ekran.
Dwanaście lat po tym, jak świat pochował Daniela Gravesa, zmarły człowiek powrócił.
Gdzieś w mieście moja matka zniknęła wraz z jedyną osobą, która wiedziała, dlaczego przez ponad dekadę udawał martwego.
CZĘŚĆ 3 — NIEBOSZCZYK, KTÓRY WRÓCIŁ PO SWOJĄ CÓRKĘ
Obraz Daniela Gravesa pozostał zamrożony na tablecie zabezpieczającym długo po zakończeniu nagrania.
Starszy.
Rozcieńczalnik.
Ale niewątpliwie żywy.
Nathaniel stał za biurkiem, ściskając obiema rękami polerowane drewno i wpatrując się w twarz brata, którego pochował dwanaście lat wcześniej.
„To nie może być Daniel” – powiedziała Margaret.
Nikt jej nie słuchał.
Ledwo mogłem oddychać.
Mężczyzna z przystanku autobusowego spojrzał prosto na mnie. Znał moje imię. Podrzucił portfel Nathaniela, żebym zaniósł srebrny klucz do Graves Tower.
A teraz moja matka zaginęła.
„Znajdź ten samochód” – rozkazał Nathaniel. „Kamery drogowe, rejestry opłat, prywatne warsztaty – wszystko”.
Jego zespół ochroniarzy się rozproszył.
Złapałem go za rękaw.
„Musimy znaleźć mamę.”
„Tak zrobimy.”
„Nie wiesz tego.”
Mój głos się załamał i cały strach, który w sobie trzymałem, w końcu puścił.
„A co, jeśli ogień miał ją zranić? A co, jeśli ten mężczyzna ją porwał?”
Nathaniel uklęknął przede mną.
Jego twarz wyrażała smutek, lecz głos pozostał spokojny.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
