Ale najbardziej przeraziła mnie pustka w jej oczach.
— Maya, kochanie. To tata.
W końcu skupiła na mnie wzrok.
– Ten?
Chwyciłem za drzwi klatki.
Były zamknięte.
Gorączkowo rozejrzałem się dookoła i znalazłem w pobliżu ciężkie szczypce ogrodowe. Nie były przeznaczone do łamania kłódek, ale było mi wszystko jedno.
Walczyłem z zamkiem, aż w końcu metal pękł.
Otworzyłem drzwi i wziąłem córkę w ramiona.
— Już cię mam — wyszeptałem. — Wracamy do domu.
Maya objęła mnie obiema rękami za szyję.
Przez jedną cudowną chwilę myślałem, że koszmar się skończył.
Wtedy zesztywniała.
Jej wzrok powędrował w stronę basenu.
– Ten…
— Co się stało?
— Proszę, nie patrz na wodę.
Mimo wszystko się odwróciłem.
Powierzchnię pokrywała cienka, tłusta warstwa. Pod nią ledwo widoczne były ciemne kształty.
Czarne worki.
Słowa pani Harris odbiły się echem w mojej głowie.
Maya wtuliła twarz w moje ramię.
— Po prostu chodźmy.
Przytuliłem ją mocniej.
— Co się tutaj wydarzyło?
Nie odpowiedziała.
Potem wyszeptała coś, co zmroziło mnie do szpiku kości.
— Mama próbowała go powstrzymać.
Zanim zdążyłem zapytać, co miała na myśli, usłyszałem gdzieś za domem trzask zamykanych drzwi samochodu.
Ramiona Mayi zacisnęły się wokół mojej szyi.
— Julian.
Natychmiast zadzwoniłem pod 112.
Powiedziałem dyspozytorowi dokładnie, co znalazłem: moją dziesięcioletnią córkę zamkniętą w metalowej klatce, ślady możliwego znęcania się nad nią oraz informację, że mężczyzna może wracać na posesję.
Dyspozytor polecił mi, żebym nie próbował dalej niczego badać.
Zaniosłem Mayę z powrotem w stronę posesji pani Harris.
Ta zdążyła już przynieść małą drabinę i razem bezpiecznie przeprowadziliśmy Mayę przez ogrodzenie.
W ciągu kilku minut przyjechały radiowozy i karetka.
Ratownicy owinęli Mayę kocem i zbadali ją, podczas gdy policjanci fotografowali klatkę, złamaną kłódkę, plandekę i całe podwórko.
Maya nie chciała puścić mojej ręki.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
