„Czy wiesz?”
“NIE.”
Marcus skinął głową.
„Wierzę mu.”
Prawie się roześmiałem.
„Jak hojnie.”
„Nasz ojciec zorganizował twoje zaproszenie.”
„Dlaczego ja?”
Odpowiedź Marcusa nadeszła spokojnie.
„Twoja matka.”
Moje serce się zatrzymało.
„Moja matka?”
„Diana Shaw.”
Claire zasłoniła usta.
Julian zwrócił się w moją stronę.
Ledwo mogłem mówić.
„Nazwisko panieńskie mojej matki brzmiało Shaw.”
Marcus skinął głową.
„Była starszą siostrą Evelyn.”
Sala szpitalna zniknęła mi z oczu.
NIE.
Niemożliwe.
Moja matka zmarła, gdy miałem dwanaście lat.
Rzadko wspominała o dalszej rodzinie.
Wiedziałem, że miała młodszą siostrę, która „opuściła rodzinę” wiele lat wcześniej.
Ale nigdy nie znałem jej imienia.
„Evelyn była moją ciocią?”
“Tak.”
Spojrzałem na Claire.
„Wiedziałeś.”
W jej oczach pojawiły się łzy.
“Tak.”
„Za każdym razem wiedziałeś, że ci na mnie zależy”.
“Tak.”
„Dlaczego mi nie powiedziałeś?”
„Bo Evelyn kazała mi to obiecać.”
„Evelyn była d/e/@/d!”
„Kazała mi obiecać, zanim popełniła samobójstwo.”
Mój głos się podniósł.
„Co ona o mnie wiedziała?”
Marcus odpowiedział.
“Wszystko.”
Odwróciłam się ku niemu.
„Evelyn odkryła, że twoja matka leczyła się w klinice Blackwood na wiele lat przed tym, jak zaczęła ona zajmować się leczeniem niepłodności”.
„Po co?”
„Dziedziczna choroba serca”.
Patrzyłem bezmyślnie.
„Nie mam żadnego.”
„Nie. O to właśnie chodziło. Twoja matka brała udział we wczesnych badaniach genetycznych. Evelyn później dowiedziała się, że niektóre próbki z tych badań nigdy nie zostały zniszczone”.
W pokoju zapadła nieznośna cisza.
Spojrzałem na swoje dziecko.
“NIE.”
Marcus ponuro skinął głową.
„Theodore Mercer dowiedział się, że w twojej linii rodzinnej występuje rzadki, ochronny wariant genetyczny, związany z chorobą, z którą zmagała się jego rodzina”.
Julian wyglądał na zdezorientowanego.
„Jaki stan?”
Marcus wpatrywał się w niego.
„Ten, o którym tata ci nigdy nie opowiadał.”
Wyciągnął złożony dokument z pod płaszcza.
„W rodzinie Mercerów występuje dziedziczna wada serca. Tata ją miał. Babcia ją miała. Ja noszę ten znak.”
Julian zbladł.
„A ja?”
„Jako dziecko byłeś testowany.”
“I?”
„Ty tego nie nosisz.”
Julian westchnął.
Marcus spojrzał na dziecko.
„Ale obsesja taty wykraczała poza unikanie chorób. Był przekonany, że połączenie linii Mercer z linią rodziny Eleny stworzy idealnego dziedzica, którego uważał za idealnego”.
Poczułem mdłości.
„Czyli zaaranżował spotkanie ze mną i Julianem?”
“Tak.”
„A potem?”
„On patrzył.”
Julian wpatrywał się w Marcusa.
“NIE.”
„Tak. Przy każdej ciąży. Przy każdym porodzie.”
„Nasze córki?”
„Nie były to porażki medyczne”.
Głos Marcusa stał się stwardniały.
„Ale dla niego były to symboliczne porażki”.
Zamknąłem oczy.
Cztery piękne dziewczyny.
Cztery małe duszyczki, które mój teść po cichu sprowadził na manowce rozczarowujących wyników.
Mój gniew stał się czystszy od strachu.
„Co on zrobił?”
Marcus spojrzał na Claire.
W końcu przemówiła.
„Po urodzeniu się czwartej córki Theodore skontaktował się z jednym z byłych lekarzy Blackwood.”
Twarz Juliana zbladła.
“NIE.”
„Był już wtedy chory” – kontynuowała Claire. „Wiedział, że nie ma dużo czasu”.
Przypomniałem sobie Theodore’a z jego ostatniego roku w szkole.
Cienki.
Słaby.
Nadal czujny.
Wziął mnie za rękę w Boże Narodzenie i powiedział: Jeszcze masz czas.
Założyłem, że miał na myśli czas na pojednanie.
Teraz zrozumiałem.
„Czy on mi coś zrobił?”
Claire szybko pokręciła głową.
„Nie w klinice. Nie, kiedy byłeś nieprzytomny. Nic takiego.”
„A więc jak?”
Marcus rozłożył kolejną kartkę papieru.
„Twoja piąta ciąża”.
Przestałem oddychać.
„Ty i Julian próbowaliście?”
“NIE.”
Julian odpowiedział natychmiast.
„Nie. To nas zaskoczyło.”
Marcus skinął głową.
“Dokładnie.”
Spojrzałem na Juliana.
Wyglądał na równie zagubionego.
„Co mówisz?”
„Theodore zaplanował jeszcze jedną, ostatnią interwencję, zanim umarł.”
Moje ręce zaczęły drżeć.
„Jaka interwencja?”
Następne słowa Marcus wypowiedział ostrożnie.
„Zapłacił komuś za zastąpienie twojego przepisanego środka antykoncepcyjnego nieaktywnymi tabletkami”.
Julian potknął się i cofnął.
“Co?”
Otworzyłem usta ze zdumienia.
„Mówisz, że moja ciąża nie była planowana…”
“NIE.”
„Ale czy nie zostało to zaprojektowane medycznie?”
„Niekoniecznie.”
“Koniecznie?”
Marcus spojrzał na dokumenty.
„Pozostało jedno pytanie.”
“Co?”
„Czy Teodor ograniczył się do spowodowania ciąży…”
Spojrzał na Claire.
„…lub czy ktoś kontynuował jego plan po jego śmierci”.
Mój telefon zawibrował.
Kolejna wiadomość.
Wszyscy wpatrywali się w ekran.
Pokój 614. Przyjdź sam, jeśli chcesz wiedzieć, kto naprawdę jest ojcem twojego dziecka.
Spojrzałem na numer pokoju nad naszymi drzwiami.
Marcus zaklął pod nosem.
Claire szepnęła: „Szóste piętro jest zamknięte”.
„Dlaczego?” zapytał Julian.
“Renowacja.”
Marcus wziął mój telefon.
“NIE.”
Sięgnąłem po to.
„Oddaj to.”
„Elena, ktokolwiek wysyła te wiadomości, chce cię odizolować”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
