“Przepraszam.”
„Nie. Nie zrobiłaby tego.”
Ale gdy tylko to powiedziałem, pamięć się zmieniła.
Pani Morris delikatnie wzięła mnie za rękę po tym, jak Thomas i ja kłóciliśmy się na korytarzu pewnego wiosennego popołudnia. Pani Morris powiedziała mi: „Niektórzy chłopcy kochają dziewczynę najbardziej, gdy jest na tyle mała, by zmieścić się w ich planach”. Pani Morris ostrzegała mnie, żebym nie pozwoliła romansowi zrujnować mojej przyszłości. Pani Morris pytała nie raz, czy Thomas napisał do mnie po moim wyjściu.
A ja, dumny i zraniony, mówię nie.
Czy wiedziała dlaczego?
Poczułem ucisk w klatce piersiowej.
„Czy ona jeszcze żyje?” zapytałem.
“Tak.”
Odpowiedź mnie zaskoczyła.
„Jest w domu opieki Briarwood Assisted Living” – powiedział pan Calloway. „Ma dziewięćdziesiąt jeden lat. Thomas chciał z nią porozmawiać, ale jego stan zdrowia zbyt szybko się pogorszył”.
Ogarnął mnie dziwny gniew – nie gorący, nie dziki, ale skupiony. Przeraził mnie, bo wydawał się wyraźny.
„Chcę ją zobaczyć.”
„Spodziewałem się, że tak zrobisz.”
“Dzisiaj.”
„Nancy, są rzeczy, które trzeba wziąć pod uwagę…”
„Rozważałem pięćdziesiąt sześć lat milczenia. To wystarczy”.
Przyglądał mi się przez dłuższą chwilę, po czym skinął głową.
„Ja poprowadzę.”
Podróż do Briarwood zajęła dwanaście minut. Wiedziałem, bo obserwowałem każdą upływającą minutę na zegarze na desce rozdzielczej.
Miasto wydawało się mniejsze niż wtedy, gdy byłem młody, choć być może tylko ja zmieniłem rozmiar. Mijaliśmy starą aptekę, gdzie Thomas kupił mi wiśniowy napój po szkole. Kino zamieniło się w sklep z narzędziami. Bar nadal stał na Maple Street, choć jego szyld został przemalowany, a okna były teraz jaśniejsze.
Na rogu Ash i Third mijaliśmy dworzec autobusowy.
To już nie była stacja. Została przekształcona w sklep z używaną odzieżą, z wesołymi żółtymi firankami w oknach.
Odwróciłem się.
W Briarwood unosił się zapach pasty cytrynowej, ciepłej zupy i delikatnego, pudrowego aromatu starych mebli. Młoda recepcjonistka powitała pana Callowaya po imieniu, co dało mi znać, że był tu niedawno.
„Panna Morris jest w pokoju dziennym” – powiedziała. „Pije herbatę”.
Oczywiście, że tak.
Szedłem za panem Callowayem korytarzem, wzdłuż którego wisiały oprawione akwarele. Mieszkańcy siedzieli w fotelach, oglądając telewizję lub drzemiąc pod dzianinowymi kocami. Kobieta w różowym kardiganie uśmiechnęła się do mnie, gdy przechodziłem. Gdzieś ktoś się roześmiał.
Weranda była jasna i pełna roślin.
Eleanor Morris siedziała przy oknie, trzymając na kolanach filiżankę do herbaty na spodku. Była niższa, niż ją zapamiętałem, miała wąskie ramiona i białe, a nie siwe włosy. Ale perłowe kolczyki były na swoim miejscu. Podobnie jak ostrożna postawa. Nawet w wieku dziewięćdziesięciu jeden lat wyglądała jak kobieta czekająca na osąd dyrektora i zdeterminowana, by zdać egzamin.
Gdy weszliśmy, jej wzrok się podniósł.
Przez chwilę wyglądała na uprzejmie zdezorientowaną.
Wtedy mnie zobaczyła.
Filiżanka z brzękiem uderzyła o spodek.
„Nancy” – powiedziała.
Nie pani Whitaker. Nie pani Hale, której używałam przez większość dorosłego życia.
Nancy.
Zatrzymałem się kilka stóp dalej.
„Panna Morris.”
Jej wzrok powędrował w stronę pana Calloway’a, a potem znów w moją stronę.
„Więc” – wyszeptała. „Thomas ci powiedział”.
„Tomasz nie żyje”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
