W pokoju 412 miał przebywać umierający mężczyzna, który nie mógł słyszeć, mówić ani się ruszać

„Co chcesz, żebym jej powiedział?”

Po raz pierwszy odkąd się obudził, na jego twarzy pojawił się wyraz strachu.

Nie boi się o siebie.

To było gorsze.

„Powiedz jej, że wilk nosi moją twarz.”

Powtórzyłem to, bo brzmiało to jak fragment jednej ze starych, mrocznych baśni, które uwielbiała moja babcia.

„Wilk nosi moją twarz?”

„Ona będzie wiedziała.”

„A potem?”

„Ona biegnie.”

Powinienem był odmówić. Powinienem był wyrwać stronę, spalić ją, zapomnieć numeru i poprosić o przelew przed wschodem słońca.

Zamiast tego, o 2:17 rano, stałem na klatce schodowej dwa piętra poniżej prywatnego skrzydła, trzymając telefon drżącymi rękami.

Numer zadzwonił tylko raz.

Odpowiedziała dziewczyna.

Nie przywitała się.

Zapytała: „Kto umarł?”

Zrobiło mi się sucho w ustach.

„Nikt” – wyszeptałam. „Czy ty jesteś Sofia?”

Cisza.

A potem, zimniej: „Kto to jest?”

„Nazywam się Clara Jenkins. Jestem pielęgniarką w szpitalu St. Jude”.

Kolejna cisza.

Słyszałem wiatr po jej stronie, może ruch uliczny.

Potem powiedziała: „Udowodnij to”.

Spojrzałem w górę klatki schodowej, spodziewając się, że Enzo pojawi się nade mną z ręką pod kurtką.

„Twój ojciec kazał mi powiedzieć… wilk nosi swoją twarz.”

Dziewczyna gwałtownie wciągnęła powietrze.

Przez trzy sekundy brzmiała jak szesnastolatka.

Potem stała się kimś innym.

„Czy on jest obudzony?”

“Tak.”