Bo bal maturalny zawsze wydawał mi się czymś, co spotyka starszych ludzi.
I nagle stałem się jedną ze starszych osób.
Złapałam torebkę i ruszyłam w stronę schodów.
Wtedy mama otworzyła drzwi wejściowe.
Potem wszystko dziwnie ucichło.
Podszedłem bliżej do lądowiska.
Noe stanął w przedpokoju.
Garnitur marynarski.
Biała koszula.
Idealnie prosta muszka.
W jednej ręce trzymał mały bukiecik.
Wyglądał na niesamowicie zadowolonego z siebie.
Mama nie.
Spojrzała na niego.
„Pani Jane?”
Mama mrugnęła.
„Och. Noah. Cześć.”
„Wszystko w porządku?”
“Tak.”
Nie była.
Znałem swoją matkę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
